V is for violence. Maar dit pla ons nie.

Persoon nommer 4 in my kring van mense wat ek ken, is dood.  My ouma se laaste suster.  ‘n Paar posts ondertoe het ek die wens uitgespreek dat nommer 3 genoeg was.  Ek wil nie nog mense wat ek ken, hierdie jaar aan die dood afstaan nie.  Dis net nie lekker nie.

Rosa trip gereeld terug in die verlede, en sy skryf tog te vermaaklik aan dinge wat sy as kind ervaar het.

En hierdie week het ek nostalgies teruggedink, en ook in die proses besef dat ons al hoe meer afgestomp raak in die land van ons.

Ek onthou die Huisgenoot as ‘n vreeslike groot boek.  As kind kon ek sommer daaragter wegkruip, of so het dit gevoel.

In ouma en oupa se huis was daar 2 soorte tydskrifte.  Die Huisgenoot en die Landbouweekblad.  Daarom kan ek my kop vandag nog nie daarom kry, dat wat ek gesien het, nie in een van daardie boeke sou wees nie.

Dit was skoolvakansie, en ek was ‘n laerskool kind, seker so standerd 3.  Onthou, die Kaap was nie ‘n grade plek nie.  Ons het Sub. A en B deurgespeel, en dan die standerds begin klouter.

Dit moes voor 12 gewees het, want die son het skuins by die kamervenster ingeval, en ek was op soek na prentjies om iets mee te maak.  En onder in die kas in die kamer, het ek ‘n tydskrif uitgehaal, en begin soek na prentjies.

Die prentjies wat ek op die ou end daardie dag gevind het, het my geskud tot vandag.  Op ‘n grasperk op ‘n plaas, iewers in ‘n buurland van Suid-Afrika, het ‘n gesin gele wat geskiet is deur terroriste.  Ek onthou nie veel van die ma en pa se foto nie, maar die klein seuntjie en die sussie het swart bloed op hulle gesigte gehad.  In hulle neuse.  En hulle dooie honde het langs hulle gele.

Ek was naar.  En ek dink dit was die eerste keer dat ek gesweet het.  Dit het geprikkel onder my arms, en my oe wou nie meer fokus nie.  Ek het die boek toegeslaan, en onder in die kas ingedruk.

En vir my ma gewys toe hulle my aan die einde van die vakansie kom haal het.  En sy het belowe dat dit ver hiervandaan gebeur het.  Dat ons regering dit nie hier sal toelaat nie.  Daar is ‘n weermag wat teen die terroriste veg.  Haar broer was toe een van hulle.

En ek het my asem uitgeblaas, want jy glo wat jou ma jou se.  Maar die wit kindertjies op die groen gras met die swart bloed is nooit uitgewis uit my gedagtes nie.

Verlede naweek is twee oumense op Kleinmond vermoor.  Twee oumense wat in daardie huis van my ouma en oupa gekom het.  Wat daar gekuier het, gesels het, gelag en gedroom het.

Sinneloos, brutaal, onnodig. 

Omdat ons nie meer mense het wat teen die terroriste veg nie?  Of omdat ons nie weet hoe ‘n terroris lyk nie?

Dis siek om te dink dat mens begin se, sodra jy hoor iemand is dood:  Dank Vader dit is nie deur geweld nie.

Die sweet steek weer onder my arms, my oe blur, en ek voel naar.