Dan trip ons maar down memory lane

Ek het ‘n koor juffrou op laerskool gehad wat nogal enige sagtehart kind kon laat afsien van sing, om nie van die one to one met klavierlesse te praat nie.  My broer het by haar klavier geneem, maar sy was blykbaar toe nie so bad nie.

Ek het klavier by die ander juffrou geneem.  En soms as ek sit en wag in die kantoortjie voor die musiek klasse, het ek gehoor hoe sy op die kinders gil.

Sy het eendag die klavier, tydens ‘n koor oefening, so hard gemoer, die hele boonste hout gedeelte het gebreek.  Toe gryp sy haar handsak, skree vir haar kind (hy het ook koor gesing) dat hy moet kom, en toe waai sy.  Toe sit die hele koor daar.  Doodgeskrik.  Vrek verskrik.  Ek dink ons het die klas na 15 minute verlaat toe ons besef sy is huis toe.  Of iemand het by die ruit uitgehang en gesien die silwer Golf ry teen die bult af.  Ek kan nie onthou nie.  Ek het gewonder of die klavier se klank nou nie belemmer sou wees met die harde hou, en met die verskuiwing in struktuur nie.

Hulle het jare gelede, nog voor almal holderstebolder land-uit is, Nieu Zealand toe getrek.  Ek wonder soms of sy aard daar.  Sy skree seker ook maar die koppe af daai kant van die see, maar party mense kalmeer mos darem as die grys hare meer word.  Ek wonder wel watse soort kinders haar 3 uitgedraai het!  Met so ‘n ma kon dit net fataal gewees het.

My sub. A juffrou was ‘n oujongnooi.  Sy het later vir kinders van oud-skoliere skoolgegee.  Ek wonder of sy nog leef.  Dit moet nogal ‘n skok op ‘n ou se gestel wees as jy die oggend die register van jou nuwe klas deurgaan, en bekende trekke van jaaaare terug, herken!  En dit nog by dieselfde skool.

Ons het eendag kuns gehad in haar klas, en toe moes ons die landsvlag teken, en dan met swart kryt bo-oor krap, en dan krap jy met ‘n skerp voorwerp patrone uit (almal het daai gedoen, komaan, moenie so frons nie).  Ek wou my kunswerk perfek he.  En toe pouse aanbreek is ek nog nie halfpad nie.  Toe raas sy met my omdat ek so lank neem.  Die donirse vrou.

Is dit miskien waar my blokkasie teenoor kuns gekom het?  Of kan ek eenvoudig not de hel teken nie?  Ek het so 2 jaar gelede kunsklasse in die aand begin neem, heel okay gevorder, maar toe ry die lewe weer met sy gat na my toe, en die kreatiwiteit vries.

Maar daai malantillie van ‘n koorjuffrou kon my gees vir koorsing nie demp nie.  Ek het vir 12 jaar van skool gesing.  Op hoe”rskool (ek moes die ” insit ) in die naasbeste skoolkoor in die land gesing, en elke harde oefening geniet.

Ek like musiek.  Mooi musiek praat met my.  Woorde praat met my.  En as woorde ‘n ritme het en die klank kom le in die holte van my oor, dan kan ek stil tevrede glimlag.